Italy BangladeshH. is een bescheiden man, goud eerlijk. Soms vraag ik mij af of hij ons Nederlanders niet bot vindt. Onze omgangsvormen (direct, op de man af) staan haaks op zijn omzichtige manier van benaderen van mensen.

Begin 2013 kwam H. naar Nederland en eind 2016 komt hij bij het VLotteam terecht. H. is in zijn land, volgens eigen zeggen, valselijk beschuldigd van moord en ten onrechte veroordeeld tot een lange gevangenisstraf. Veroorzaakt door beïnvloeding van het proces door de familie van de vermoorde persoon. Volgens Amnesty International is in Bangladesh sprake van een corrupt justitieel systeem. Volgens de IND is zijn vluchtverhaal geloofwaardig. Zijn eerste procedure mislukt omdat geboorteakte en huwelijksakte die zijn identiteit moeten aantonen, niet echt zijn bevonden. In een tweede procedure overlegt hij een door het Bengaalse Ministerie van Buitenlandse Zaken goedgekeurde geboorteakte en huwelijksakte. Maar dit zijn dit geen ‘identificerende’ documenten, want ze bevatten geen foto, zo stelt de IND, daarin gesteund door de rechter. Ook heeft hij een viertal bezoeken aan de ambassade van Bangladesh achter de rug. Met behulp van het VLotteam brengt hij in 2017 nog een drietal bezoeken aan de ambassade, maar zijn verzoeken om een Laissez Passer (noodpaspoort) worden telkens afgewezen, met steeds nieuwe en wisselende argumenten. Met behulp van een LP (bevat immers foto) kan zijn advocate zo nodig een nieuwe procedure starten. Ook terugkeer is mogelijk, mits hij dat aandurft. Eind 2017 wordt DT&V (Dienst Terugkeer en Vertrek) ingeschakeld om te bemiddelen en begin maart 2018 wordt hij, nu onder supervisie van DT&V, op de ambassade gepresenteerd. In september komt na een ‘zorgvuldig onderzoek’ in Dhaka (hoofdstad van Bangladesh) het verrassende antwoord: de naam van H. zou niet kloppen! Hoe kan dat? Welk onderzoek heeft er plaats gevonden? Dit zou gebeurd zijn aan de hand van een door H. geleverde foto en zijn vroeger adres in Dhaka. H. heeft geen weet van de nieuwe personalia. Voor hem ontstaat er een fors dilemma: of hij houdt vast aan zijn oude personalia en dan eindigt de bemiddeling van DT&V of hij tekent een nieuw LP verzoek met de nieuwe personalia. Of in dat laatste geval alsnog een LP wordt verstrekt is onzeker. Uit onderzoek blijkt immers dat de ambassade in de jaren 2009-2013 van de 88 LP aanvragen (laatst bekende cijfers) geen enkel verzoek heeft gehonoreerd. Bovendien wacht H. bij terugkeer een zeer lange gevangenisstraf en de gevangenissen in Bangladesh staan op zijn zachtst gezegd niet al te best bekend. H. aarzelt lang, maar gaat toch nog een keer naar Den Haag, maar opnieuw zonder resultaat.

Ik spreek hem een laatste keer. Het kost me moeite om afscheid van hem te nemen. Meer dan twee jaar opgetrokken, zo veel moeite gedaan en dan zo’n onbevredigende afloop. Ik kan het niet goed begrijpen. H. blijft vriendelijk en is inmiddels met zijn volgend reisdoel bezig. Hij wil in Italië zijn geluk beproeven. Italië met zijn streng immigratiebeleid onder de huidige populistische regering? Wil hij daar werkelijk naartoe, vraag ik? Maar zijn besluit staat vast.